فایل صوتی مطلب

دیوانه

یکی دیوانه ای آتش بر افروخت
در آن هنگامه جان خویش را سوخت
همه خاکسترش را باد می برد
 وجودش را جهان از یاد می برد
تو همچون آتشی ای عشق جانسوز
من آن دیوانه مرد آتش افروز
من آن دیوانه آتش پرستم
در این آتش خوشم تا زنده هستم
بزن آتش به عود استخوانم
که بوی عشق برخیزد ز جانم
خوشم با این چنین دیوانگی ها
که می خندم به آن فرزانگی ها
به غیر از مردن و از یاد رفتن
غباری گشتن و بر باد رفتن
 در این عالم سرانجامی نداریم
 چه فرجامی ؟ که فرجامی نداریم
لهیبی همچو آه تیره روزان
بساز ای عشق و جانم را بسوزان
بیا آتش بزن خاکسترم کن
مسم در بوته هستی زرم کن

می روم خسته و افسرده و زار
سوی منزلگه ویرانه خویش
به خدا می برم از شهر شما
دل شوریده و دیوانه خویش
می برم تا که در آن نقطه دور
شستشویش دهم از رنگ نگاه
شستشویش دهم از لکه عشق
زین همه خواهش بیجا و تباه
 می برم تا ز تو دورش سازم
ز تو ای جلوه امید محال
می برم زنده بگورش سازم
تا از این پس نکند یاد وصال
 ناله می لرزد می رقصد اشک
آه بگذار که بگریزم من
از تو ای چشمه جوشان گناه
شاید آن به که بپرهیزم من
بخدا غنچه شادی بودم
دست عشق آمد و از شاخم چید
شعله آه شدم صد افسوس
که لبم باز بر آن لب نرسید
عاقبت بند سفر پایم بست
می روم خنده به لب ‚ خونین دل
می روم از دل من دست بدار
ای امید عبث بی حاصل  (فروغ فرخزاد)

 چرا پنهان کنم ؟ عشق است و پیداست
درین آشفته اندوه نگاهم
تو را می خواهم ای چشم فسون بار
که می سوزی نهان از دیرگاهم
چه می خواهی ازین خاموشی سرد ؟
زبان بگشا که می لرزد امیدم
نگاه بی قرارم بر لب توست
 که می بخشی به شادی ها نویدم
دلم تنگ است و چشم حسرتم باز
چراغی در شب تارم برافروز
به جان آمد دل از ناز نگاهت
فرو ریز این سکوت آشناسوز   (ه-الف-سایه)

و رسالت من این خواهد بود
تا دو استکان چای داغ را
از میان دویست جنگ خونین
به سلامت بگذرانم
تا در شبی بارانی
آن ها را
با خدای خویش
چشم در چشم هم نوش کنیم(حسین پناهی)

خدایا کمکم کن که ره ناهموار است و دستانم سخت لرزان. خدایا سخت هراسانم که ره به پایان رسدو من استکان خالی شکسته در دست ، سر به زیر انداخته و هیچ برای عرضه نداشته باشم و از شرم نتوانم به چشمانت بنگرم. خدایا به من باز هم لطف کن!! مثل لطف نخستت که از عدم مرا آدمی ساختی 

                                        http://www.aramejan.org

پيش ساز تو من از سحر سخن دم نزنم‏‎‏ ‏                     

كه بياني چو زبان تو ندارد سخنم

‎ ‎
ره مگردان و نگه دار همين پرده ي راست‏‎‏

تا من از راز سپهرت گرهي باز كنم‏
‎ ‎

صبر كن اي دل غم ديده كه چون پير حزين‎‏ ‏

عاقبت مژده ي نصرت رسد از پيرهنم

چه غريبانه تو با ياد وطن مي نالي‏‎‏ ‏

من چه گويم كه غريب است دلم در وطنم‏

‎ ‎
همه مرغان هم آواز پراكنده شدند‏‎‏

آه ازين باد بلاخيز كه زد در چمنم‏‎‏ ‏

‎‏ ‏
شعر من با مدد ساز تو آوازي داشت

‏ ‏كي بود باز كه شوري به چمن درفكنم

نی جدا زان لب و دندان چه نوایی دارد

من ز بی هم نفسی ناله به دل می شکنم

بی تو آری غزل سایه ندارد لطفی

باز راهی بزن ای دوست که آهی بزنم

اي با من و پنهان چو دل از دل سلامت مي کنم

تو کعبه اي هر جا روم قصد مقامت مي کنم

هر جا که هستي حاضري از دور در ما ناظري

شب خانه روشن مي شود چون ياد نامت مي کنم

........................      متن کامل غزل در ادامه مطلب

قاصدک ! هان ، چه خبر آوردی ؟
از کجا وز که خبر آوردی ؟
 خوش خبر باشی ، اما ،‌اما
گرد بام و در من
 بی ثمر می گردی
انتظار خبری نیست مرا
 نه ز یاری نه ز دیار و دیاری باری
برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس
 برو آنجا که تو را منتظرند
 قاصدک
در دل من همه کورند و کرند
 دست بردار ازین در وطن خویش غریب
 قاصد تجربه های همه تلخ
 با دلم می گوید
 که دروغی تو ، دروغ
 که فریبی تو. ، فریب
 قاصدک هان ، ولی ... آخر ... ای وای
 راستی ایا رفتی با باد ؟
با توام ، ای! کجا رفتی ؟ ای......
راستی ایا جایی خبری هست هنوز ؟
مانده خکستر گرمی ، جایی ؟
 در اجاقی - طمع شعله نمی بندم- خردک شرری هست هنوز ؟
 قاصدک
ابرهای همه عالم شب و روز
 در دلم می گریند .

جهان چه آبگينه شکسته ای ست

که سرو  راست هم در او شکسته می نمايدت.

چنان نشسته کوه در کمين دره های اين غروب تنگ

که راه بسته می نمايدت.

  زمان بی کرانه را                      تو با شمار گام عمر ما مسنج

به پای او دمی ست اين درنگ درد و رنج،

به سان رود

                 که در نشيب دره سر به سنگ می زند

                                                                       رونده باش

اميد هيچ معجزی زمرده نيست،

                                                      زنده باش.                      

                                                                       ه - الف - سایه